Na mijn post van gister.. waar de weegschaal duidelijk de negatieve kant op geslagen was, heb ik maar besloten het van de zonnige kant te gaan bekijken. Misschien komt het doordat het weekend voor de deur staat, of dat ik net even fijn met m'n moeder gechat heb (leve de webcam!), maar ik ga er maar gewoon voor zo lang ik hier ben.. Ik heb in Nederland inmiddels wat dingen lopen voor als we terugga. Nouja we zullen wel zien..

Ik ga nu mijn dag maar weer vullen met nuttige aangelegenheden: sporten, leren, werken.. en niet teveel meer nadenken over hoe en wat.. en maar eens kijken wat voor leuke trip we dit weekend kunnen gaan maken. Het wordt namelijk pracht weer in Californie, met temperaturen rond de 30 graden

Vanaf nu dus niet meer gezeurd, het leven is mooi... de vogeltjes fluiten en we gaan er van genieten! Achter de geraniums zitten kan over 40 jaar nog wel!!

Catch me if you can ;)

Yankeeee

Waarom is het altijd zo lastig om keuzes te maken (en dan heb ik het nog niet eens over de juiste keuzes...)? Kan iemand dat me dat misschien vertellen? Ik woon nu 8 maanden in Amerika, blijf hier zowieso nog 4 maanden en heb de mogelijkheid om er daarna nog een jaar aan vast te knopen. Ik ben hier gekomen met m'n vriend die een postdoc aan een gerenomeerde universiteit doet. Zelf houd ik me ook wel met interessante zaken bezig hier op de universiteit.., maar echt geestelijk bevredigend is het niet. Ik blijf het gevoel te houden dat het een soort van bezigheidstherapie is terwijl 'meneer' hier druk bezig is zijn cariere zo veel mogelijk te ontwikkelen.. Hoe langer ik hier ben, hoe meer dat gevoel toeslaat. Ik zit er daarom ook steeds meer over te denken om terug te gaan naar Nederland over 4 maanden, maar daarmee belemmer ik m'n vriend dan weer wel in z'n cariere.. Ik wil het aan de ene kant voor hem over hebben hier te blijven, maar ik vraag me af wat ik er zelf mee opschiet.

Ik wissel nogal van gedachten hierover... Ik wil deze blog gaan gebruiken om mn gedachten hierover te ordenen, daarnaast wat opvallendheden van mijn leven hier en de Amerikaanse cultuur 'op papier' te zetten.. en wat wijze inzichten van mogelijke lezers zijn natuurlijk ook heel erg welkom! 

Ik kan heel erg genieten van het leven hier: lekker weer, leuke mensen om me heen, genoeg te doen... Maar ik voel me ook best wel heel eenzaam... heel individueel qua bezigheden, weinig uitdaging.. ver van familie en vrienden verwijderd.. Zeer vergelijkbaar met een weegschaal; de ene dag wat meer gewicht in het schaaltje 'blijven' en de volgende dag ligt het schaaltje 'weggaan' weer wat voller.. Ik heb genoeg van deze onzekerheid, maar kan tegelijktijd geen knoop doorhakken :S

Maar de woorden aan het papier toevertrouwen lucht al op.....

Yankee